آه ببین

چه راحت گم می شوند انتظارها

در بحبوحه ی جشن های عروسی ِ نیمه ی شعبان

در میان نقل و نبات های مردم کوچه و بازار

در...

در انبوه داشتن ها، این نداشتن ها

که کسی نگفت: کو، کجاست، چرا نیامد؟!

نگاه کن

از کوچه ها که می گذرم

همه جا روشن ست

چراغانی کرده اند زمین را، زمان را...

اما نمی دانند این دل، تنها تو را می خواهد نه چراغ ها را!

آه آری

به یادت هزار اُمید را روشن می کنم

و هزار چَشم را به در می انگارم

شاید شمع آرزوهای این مردم را روشنی بخشی

که این ها؛ این مردم

سال هاست که انتظار می کشند تو را...

پس بیا

که هیچ سخنی قادر به وصف غصه ی ما نیست!

بیا...