رنج را نمی توان پنهان کرد

شکلی دارد عجیب که زود خودش را لو می دهد و تقریبا به هر شکلی نزدیک ست!

شکل سکوتِ میان واژه های من، وقتی خش خش تلفن را بهانه می کنم

شکل تشویش های من، وقتی نمی توانم پنهانش کنم

و شبیهِ شبیه دلبستگی هایم، زیرا وقتی دلبسته می شوم رنجی را هم به جان می خرم!

آه آری

وقتی غمگینی، به یاد داشته هایت و نداشتن هایت می افتی

و من امروزها به یاد تمام داشتن های نداشته ام افتادم

که هرگز در هنگامه ی شادکامی یادشان نمی کنم!

می بینی!

ترنم باران برای بال بال پرنده ی بی قرار زیر مژگانت کافی ست

که مدت هاست هر روز کسی یقه ام را می گیرد و من سکندری می خورم، مُدام!