هی دل!

بگذار باور کنم هستیَ ت را،

در وادی لحظه های صادقانه...

دمی که چَشم می بندم،

تا پنهان باشند عـ ا شـ قـ ا نـ ـه ها...

و صدای احتضار تنم،

گم شود میان هیاهوی اذهان!

آری دلَ م؛

بگذار که باور کنم...

بگذار!