کودکانه ام دستپاچه می شود،

وقتی که زندگی رنگ بازی می گیرد...

به دعوت سمیرای عزیز باید داستانی 100 -  150 کلمه ای خط کنم،

لبیک می گویم...

گرچه واژه های من همیشه کوتاه ترند!

*

پرسید: وقتی بزرگ شدی، می خوای چکاره بشی؟!

فکر می کنم...

: "خب... خب... خب می خوام... می خوام..."

یکدفعه از دهانم می پرد:

"رقاص!"

بعد بلند می شوم و ادا در می آورم و می رقصم...

برای لحظه ای فراموشم می شود کجایم،

آری یادم می رود که بزرگ شده ام اما رقاص نه...

و همه اما می خندند، دست می زنند و درخواست می کنند!

می گوید: می گفتی "دلقک" بهتر نبود(؟!)

از صراحتش خشکم می زند...

می شوم چون عروسکی با دستهایی گشوده که کوکش یکباره تمام شده ست!

راست می گفت؛

انگار که بهتر بود(!)

*

ممنون سمیرای خوبم