دلم برای الفبای پرتردید واژگان تنگ می شود، - همیشه و هنوز -

و عقــل پی نمی بَرد، این همه عاطفـه را،

وقتی خـ یـ ـال...

وقتی که خـ یـ ـال به فکر می رسد...

و تمام می شود ناتمامی ها!

*

می دانی رِفیق!

ما دوخته ایم کلام را به شک،

در زمانه ای که اندیشه ه ی چَ ست؛

و لکنت؛

تنها حـرف روزگارانِ ماست!

*

هی رفیق!

صدای احتضار عـ شـ ق را بشنو،

که جوانی ِ هدر رفته را عشوه گری می کند!

و عبور بی قوارۀ پیکره ها از هم،

نمی فهماند تنهایی ِ تن ها و برهنه گی ِ رد- ها را!

*

آری رفیق!

دلم برای الفبای پرتردید واژگان تنگ می شود - همیشه و هنوز -

و عقــل پی نمی بَرد، این همه عاطفـه را!

---------------

پ.ن: رفته بودم که نباشم...

به سرعت ثانیه ها که رسیدم،

دستپاچۀ حضور شدم!