روحم؛

به لطافت گذشته،

به انعطاف مدفون...

و به اُمید سالخوردۀ حضورش حســود می شود!

روحم...

روحم می لنگد رفیق!

وقتی روی آینـۀ خیال جز چین و چروک نگاه،

نقش دیگری حـرام ست...

و صدا جز سـکوت،

به هیچ حقیقتی رضـا نیست!

ماندنم بی دل ست، رفیق...

و پای رفتنم را سر بریده اند!

تنگ ست، حوصلۀ عـ ا شـ قیَ م...

و مژگان زن درونم بی تابِ اشک های کودکی ست(!)

آری؛

آری من بر مرگ تدریجی رویاهایم بود که گریستم...

پس ساعتم را فروختم،

تا نفهمیَ م ستایش نشود!

دست بردار رفیق!

اینجا "تعطیل است"

؛ شایعۀ بیهوده گی هاست!

اینجا فقط کمی - اندکی؛

ساعت حیاتش "ناکــوک" ست...

وقت می خواهد، برای تعمیر خدای عقربه هایش!

آری آری؛

اینجا گردش عقربه ها؛

زخمه می زند بر دوام محدود شادی ها!

و ساز پیاده هایش ناکوک،

کفش پابرهنه هایش پاره...

و حرف نگاهش لنگه به لنگه است!

اینجا،

اینجا آری؛

"ساعتش ناکــوک ست"

----------------

ته نوشت:

مدتی نیستم!

برای بودن هایتان سپاس