ای یار!

در منطقه ی خاکستری قلبم،

در میان گُمان ها و رویاها...

در میان کابوس ها و خواب ها؛

هجران و وصال و خاطره و نسیان بکار...

چون آتشفشانی در لحظه های گنگ، شعله ور تا آخرین قطره!

باشد که پابرجایی و ماندن را بیاموزم، با اُمید ِ آگاهی بر خویشتن،

که گریز، خود مرگی ست حزن آلود!

*

پس بیا تا برآمدن خورشید مرا در بیشه ی دلنواز ممنوعۀ خویش،

در صدف مهربان عـ ا شـ قـ ا نـ ـه هایت پنهان کن!

که عـ شـ ق " تو "،

حتی مرا از عـ شـ ق " تو "، رها می سازد!

*

آری ترا به مبارزه می خوانم، تنها با عـ شـ ق...

ترا به عـ شـ ق می خوانم، تنها با خویش!

پس ای جانان من!

چگونه می توانم همۀ این ها باشم،

وقتی " تو " آخرین معشوقۀ یک عـ شـقـ ـی؟!

*

ای اندیشۀ ثروتمند خیال!

" تو " بیش از یک خدا...

" تو " بیش از یک معبودی!

و من در خلوتگاه دلبستگی های پوچ؛

ای رویای کهنۀ مسکوتم، هماره از " تو " سرشارم!

*

پس بیا تا برآمدن خورشید مرا در بیشه ی دلنواز ممنوعۀ خویش،

در صدف مهربان عـ ا شـ قـ ا نـ ـه هایت پنهان کن!

که عـ شـ ق تو،

حتی مرا از عـ شـ ق تو، رها می سازد!