کوچکتر که بودیم؛

دل ِ بزرگتری داشتیم...

بزرگ که شدیم؛

به زخم هامان دل بستیم و...

و با خیالِ بی خیالمان ستاره چیدیم!

بهانه کردیم قِناعت شمع را...

که اندکی سکوت؛ خود ِ دوست داشتن هامان بود!

*

بزرگتر که شدیم؛

معصومیتِ آینه مان شکست...

و عـ قـ ل، جسارت عـ ا شـ قـ ـی نیافت(!)

آری؛

به جاده ها دل بستیم،

و عهد کردیم بدعهد نباشیم...

اما خنده بیخ گلویمان گیر کرد و کلاف ناخوشی هامان گم شد!

بزرگتر که شدیم؛

سرمان جا ماند و دلمان نجوا کرد:

خوشا به حال ماهی ها که چشمشان شوره زار دلشان نیست!

----------------

پ.ن1: 365 روز گذشت و پاهایم در حسرت یک ثانیه قدم زدن میان نگاهت، صندلی ِ کنار ترا می خواهد...

می دهی آیا؟!

پ.ن2: تولدت مبارک وبلاگم!