آری،

آری می دانم اکاذیب عاطفی را که جمع بندی؛

می شود تلنبار میکده ها!

آری،

آری می دانم که دیوار کاهگلی عـ شـ ق های هرزه، فروریختنی ست...

و می دانم که سرکشی آزمندانۀ دل دوام نمی آورد میان عشوه گری واژگان!

اما...

اما چرا هیچ گوشی، شنوای آن نیست که من...

من...

من از برهنگی واژگانمان در سور ستاره ها، مُـتَلاشی ام!

چرا کسی باورش نمی شود که من...

من...

من آرزوی پریدن را، در دریای نگاهش خط کرده ام...

و می خواهم مرغ دریایی ِ چَشمانش باشم!

پس بگذار صدای دلم، تاب دهد دستپاچگی کلام را،

بگذار نامهربانی روزگار از ساده دلی حضورمان رشک برد...

و بگذار...

بگذار بمیریم در سایه سار حریم قدسی حضورمان...

بگذار بمیرم!