میان ِ هق هق دقایق، اگر 24 ساعت دوام ِ دنیایم باشد، قول نمی دهم همانی شوم که می خواهم...

به دعوت شیخ مهربان وارد این بازی شدم و کودکانه ام مثل تمام بازی ها، دستپاچه شد!

:

به گُمانم همپای لحظه ها که شوم با تضادی کوتاه(!) تمام کارهایی را می کنم که باید!

چرا که فرصتی برای حسرت نداشتن ها نیست...

(گرچه می دانم تلخی ِ نداشته ها همیشگی ست)

پس؛

- زنگ می زنم به تمام دوست داشتنی های زندگیم و آنقدر معصوم می شوم تا بُگذرند از بی قوارگی هایم!

- سر میزنم به دانشکده و با تصفیه حسابی شیرین دلشادشان می کنم(بعد از دو ترم فارغ التحصیلی)

- با یک عدد دوست ِ پایه، خودم را میان دود قلیون، سردرد و تهوع خفه می کنم!

 (شاید کمی عزرائیل به ترحم وادار شود!)

- تمام یادگارهای خواستنی ِ زندگیم با بخششی، پَر...

؛ اینطور شاید، معبر ِ رفتن هایم لطیف تر آید!

 (یادَت نرود که؛ اشک هایم مال توست)

*

تکان های دلپذیری ست...

دوست دارم میان دلهره ی رفتن ابدیَم، کمی اندیشه کنم...

به خدا، بهار، عـ شـ ق، سکوت، دریچه ی چشمانت...

و فکر می کنم؛

کاش می شد کودک ماند و بازیچه نبود...

کاش می شد ثانیه ای عـ ا شـ ق گشت و تمام نشد...

کاش می شد ابدیت را دید و طعم حضورش را چشید...

کاش می شد برای لحظه ای، آنی؛ تو باشی و من و غروب و عـ شـ ق(!)

و...

و کاش میشد پیله کرد و مُرد!

*

نگاه کن!

رفتنی ام...

فقط کمی، کمی بد باش!

و شک نکن برای دیدنت، ثانیه ها را خِجل می کنم!

آخَر می دانم این آرزو را گر گورنشین کنم، خدا هم می رنجد...

پس تردید نکن که قاب می گیرم چشمانت را، میان آینه های ازلی دلم!

*

ممنون شیخ جان...

چرا که امشب، خ ی ا لم به اندازه ی دقایق نوشتنم مُرد!

*

بیا بازی:

همیلا، نسترن، لیلا، معصوم، هاجر، مونا - سمیه، حامد، علی، پژمان، متولد ماه مهر