مادر! چه طور می توانی مرا با تمام دردم به دنیا آوری،

مادر! چه کسی می تواند جای مرا از تقویم پس گیرد،

چه کسی می تواند حرفهای خالی از اعتبارِ ماندنم را عوض کند(؟!)

*

هر سال به دنیا می آیم،

اما می دانم زمین گیرِ رفتنم!

ببخش که هنوز انسان نشدم، مادر!

و یک هوا؛ زمینی ِ زمینی ام...

ببخش که مردمانِ حوالیَم؛

از آرزوی داشتنم،

از حضورم، مدام زمین می خورند...

*

می دانی مادر!

باید به آنها بگویی که سیبِ "حوا"، دیگر فریبنده نیست...

چرا که ما دیگر "آدمِ" قصه ی هابیل و قابیل نیستیم!

نه خوبیم به تعادل هابیل ها...

و نه چنان بد به فساد قابیل ها!

آری؛

ما به سختیِ آهن و به نازکی خیال یک گُلیم...

و حزنِ سادگی مان استحاله می شود در قدمگاه زمان!

*

مرا ببخش، مادر!

زخمی ام؛

آنقَدَر که وقتی به جسمم دست می کشی، روحم به فَغان می آید!

و می دانم...

می دانم دیگر کسی شیفتۀ نم اشک هایم نیست...

می دانم!

*

آری؛

گاهی آدم ها دورند... خیلی دور،

گاهی نزدیکند... بسیار نزدیک

حال دیگر باید بند سکوتم را محکم بپیچم،

تا نگاهی از لکنتِ دلم نرنجد...

پس بگذار که از کلاغ های زمانه بی خبر مانم،

چرا که "خرد" قدمی بالاتر از لال شدن ست!

*

خدایا!

کمی گذشت کن؛

چرا که این روزها منی به دنیا آمد...

که جز همین دنیا آمدن های گاه و بیگاهش و مدام از خود کم شدن های کودکانه اش، کاری نمی داند!

ببخش...

ببخش و از خلقتم شانه خالی نکن!

ببخش!

----------------

پ.ن: "مادر" در اینجا نمادی از خداوندگار است...

جدی نیست، تزئینی ست به نشان صمیمیت میانمان!