نیمه ای از شب ست و من آمده ام تا سخنی گویم...

می دانی قلب من!

بازار روزمرگی همیشه شلوغ ست...

اندکی درد لازم ست، شاید!

و به هر حال راهی وجود دارد تا بتوان از ناخوشایندی ها به آرامی سخن گفت...

دردی لازم ست، آری!

*

می دانم قلب من!

می دانم که می خواستی کسی، جایی در انتظارت باشد... درست مثل من!

و اما هنوز ایستاده ای، هنوز ایستاده ام... چرا که کسی ارزشی قائل نیست برای آنچه گفته می شود!

*

قلب من!

شادی ِ یکی، رنجِ دیگری ست...

و تو آن همه رنج را اما به تنهایی به دوش می گیری و من گرچه از دردت رنچیده می شوم...

اما می دانم که برآنی تا دنیایمان را نجات دهی...

و آری آری بدان که می دانم بهترین راه برای خروج از کسالتِ بازار روزمرگی همین هایی ست که داریم!

*

می دانی قلب من!

حالم بهتر نیست...

اما می خواهم پیش از آنکه صدایم را از دست بدهم، در این لحظه ی لرزانی سخنی بگویم...

پس فریاد می زنم:

" آمده ایم و باید که روزی برویم...

؛

شادمان یا اندوهناک!

اندکی از تنهایی گرفته ایم...

اندکی از روشنایی،

و اندکی از اندوه را...

از سرنوشت دانسته ایم...

از تقدیر،

از قسمت،

از...

از اراده...

گاهی امیدوارتر شدیم،

کمی انسان تر... شاید!

اما بدان من نیز منتظرم...

منتظر لحظه ای بهتر از لرزانیِ ایمان،

و خوشایندتر از شکست شک ها...

تا دنیایم،

تا دنیایمان را نجات بخشیم... "

*

آری قلب من!

اندکی درد لازم ست...

اندکی... قلب من!