:

شاید نتوان واژه واژه های اعتراف را برای کسی نگاشت،

نه نه نمی توان...

اما حقیقت این ست؛

هرگز از آن که ترا می دارد دوست، نمی توان آسوده گذشت!

و من بسیار تسلیمم در مقابل این عاشقانه ی آرام...

و من بسیار شکننده ام... آری!

می فهمی رفیق؛ شاید حماقت باشد اینکه بگویم و تو بشنوی که من دل بستم... آری!

اما باید بشنوی تا بگویم که آری... من دل بستم!

گرچه هنوز در بودنش شک ست، اندکی...

که شک همیشه(!) لازمه ی ایمان ست!

شاید که اینها توجیهی ست برای بی دلیلی های من... نمی دانم!

من اما حقیقتا خجالت می کشم تا برایت بازگو کنم که دوباره... آری!

و به قول آن شاعرِ مهربان اندیشه های من؛

"شگفت انگیزی زیستن با آگاهی به ناپایداریش...

در جرات تو شدن

در جرات من شدن

در شهامت شادی شدن

در روح شوخی

در شادی بی پایان خنده

و در قدرت تحمل درد نهفته ست..."

می بینی اینجا خلاصه ی دنیاست برای جرات ما شدن،

که شایدا ما؛

سراب ذهن فرسوده باشد، در پستوی نم گرفته ی حماقت!

بفهم رفیقم! دشواریِ عظیمی ست همه ی اینها را برایت گفتن!

اما من به تو گفتم که دوباره... آری!

و تو حتم دارم شنیدی که من... آری آری!

و حالا اما بگذار خیال کنم دیگر فرقی نمی کند رنگین کمان از کدامین سمت آسمان آغاز شود بهترست،

وقتی اعتراف گفته باشد که من... آری آری!