می دانی!

سرم مدام گيج می رود و...

تمام سنگها در كليه هايم تكانم می دهند،

پس به خود می پيچم تا درد از انگشت كوچكم بيرون بزند!

***

می دانی!

می دانی که دنيا چقدر می تواند ساده و خلاصه باشد،

وقتی که گم می شوم در نگاه تو؟!

می ترسم لای حرفهای معمولی گم شوم... می ترسم!

از این همه به دنیا آمدن خسته ام!،

از این همه تحلیل رفتن... بیزار!

چه کسی می تواند جای من را از تقویم پس گیرد؟!

چه کسی؟!

***

می دانی!

گاهی عین سکوت گم می شوم میان آن نگاه مهربان!

می دانی!

گاهی فاصله ها چيزهای زيادی از ما می خواهند...

چيزهايی مثل اعتراف به عشق های ناگزير!

می دانی!

نه نمی دانی که اگر سكوتِ اين خانه را بشكنم...

قديمی ترين اشيا هم در اين فاصله ها بی ارزش می شوند!

***

می دانی!

می دانی که من برآنم؛

بادبان برچینم،

پارو وانهم،

سُکان رها کنم،

تا کنارت پهلو گیرم،

تا کنارت لنگر افکنم...

و به خلوتِ لنگرگاهت درآیم...

در خلوت تنهای تو!

.

.

.

گرچه تو اینها را نمی دانی...

اما اين روزها معنی را از زندگی حذف كرده ام،

و دلم می خواهد تمام پرده ها را بسوزانم...

گرچه که تو اینها را نمی دانی!...

نه نمی دانی!!!