دوست می دارم ترا!

همچو شبنمِ سحرگاه بر غنچه ی سرخ ِ بودن...

همچو دریا با تمامی امواج خروشان از کفَش...

همچو آفتاب که عاشقانه است نگاهش بر پیکره تن  های عریانی...

همچو تو بر کرانه ی بودنی سبز...

بر کرانه ی بودنی سرخ!

دوست می دارم ترا!

*

رنگین کمانم باش در جلوه ی نداشتن ها!

آری؛ رنگین کمانم باش!

چرا که دورتر از دوری آسمان ها دوست می دارمت!

جوانیم مال تو،

خنده ات...

خنده ات - اما - ازآن من!

*

 نازنینم! لبخندم باش...

چرا که قلم ها را طاقتی در این دلتنگی ها نیست!

آری؛

هرچه هستی باش، اما باش!