انتظارها را درمان نیست...

سکوت ها را باوری از کلام...

رهگذری هم بر ساحل نگاه ها!

اینجا محفلی ست پر از هیچ!!!

اینجا هیچی ست سرشار از بود من!

*

بدان ستاره ی صبحم!

این منم!

که خسته تر از همیشه ی روزگار، پناهنده ی درگاهت شده ام!

این منم!

با تاولی بزرگ بر پیشانی، گونه ها، دست ها و پاها...

با تاولی بزرگ بر دل رنج کشیده ی طاقت از کف داده ام!!!

تو بگو چه کنم؟!

به معصومیت چشمانم بنگر...

می بینی که پر از تفاله شده است از نگاه عابرانت؟!

می بینی؟

خسته ام خدا!

خواسته ات چیست از این غمزده ی بی نام و نشان؟!!!

بگو! تا بدانم به چه جرمی این همه تاول را باید حمل کنم و تا کدامین ناکجا آباد بی صاحب؟!

وای ستاره ی صبحم!

کابوس هایم را کس مرهم نیست...

وای ستاره ی صبحم!

بدان که هیچ کفری نیست؟!

چرا که به قول آن شاعرک مرده "من نمی دانم هایم را خوب می دانم"!

خوب می دانم اما خوب نمی رانم!!!

وای ستاره ی صبحم!

خسته ام، خسته!

خسته ام از امیدهای واهی بی بازگشت!

خسته ام از خویشتن خویش!

خسته ام و دیگر نائی برای رفتنم نیست...

اینجا آمده ام برای بازیابی مجدد عرفان درونی ام!

وای خدا!

وای ستاره صبحم!

بیا و بر قلبم بنشین تا برایت از رنج های دیروز خویش نجوا کنم که من زمان بسیاری ست که با چشمانی باز به خواب می روم!

*

خدایا!

در اندیشه ی خسته ی امروزم، فردایی جای ندارد!!!

----------------

پی نوشت: زمانی در شب

در دیاری که آدمک هایش محبت گدایی و صدقه ی عشق می دهند...

چون کسی مثل من!

متاسفم...