سلام عشق نقاشی های کودکی!

سلام بزرگترین آمال رویاهای بزرگیم و.... و کابوس گمشده ی امروز!

آره منم؛ انسان دیوانه ی دیروز و همان کله شق مرده ی امروز که با تازیانه های عشق تو نجواهایش را زمزمه می کرد و تو وقتی می گفتی "بلندتر"، من هنوز یک قطره اشک بودم!!!

می دانی...

می دانی که این روزها برای تواند؟ برای بهترین معشوقه عالم!، بزرگترین عاشق کننده قلبها! ...

می دانم که می دانی که بسیار نمی دانم!

نمی دانم که کجایی؟! کجای این هستی بی نام... بی عشق... بی کلام!

می دانم که می دانی بی تو خلاء تمام دورانها خواهم شد...

بی تو؛ هیچ ترین هیچ ها! ...

من را ببخش به خاطر واژه هایم که لابلایشان مفقوده ای خون- حلالم!!!

اما خیلی بی انصافی!... خیلی

می دانی که چرا؟! چون هربار که آمدم با تو باشم بیشتر گم شدم...

هربار که متوسل شدم بیشتر شیطان را دیدم و تو در پشتش پنهان شدی تا مرا بیازمایی با آنکه می دانستی من هرگز تن به درستی نخواهم داد!!!

می دانی که چه می گویم؟!

می دانی!

پس نگو که فریاد بزن... زیرا که نجواهایم هم خاک گرفته اند و فسرده اند!

بی خیال!!!

ایمانم کاش به حد تمام سطرهای نانوشته بود، افسوس که ذره ماند و اوج نگرفت!!!

بی خیال!!!

سجاده ام گشوده نمی شود!

بی خیال!!!

این چه اصراری است برای حفظ پرواهای خویش...

این چه جائی است که محکومش شده ام!؟

بی خیال!!!

بی خیال...

...

...

مرا ببخش به جهت پاره پاره های نداشتنم، به جهت حماقت های شبانه ی بی طلوعم!

مرا بیامرز که چگونه بر سجده گاه خاک آلود سر به مهر می شوم و رکوعم را دیگر نگو که غروب کرده تا ابد!!!

...

می دانی که این روزها برای تواند؟

دست ها برای تو،

پاها برای تو،

و نگاهی که برای تست تا اشک شود...

...

بپذیر! این اندک ها همه دانیم که بی مقدارند اما اگر به بزرگی تو کوچکند به وسعت یکی از همان نامهایت بپذیر!!!

: "خدایا... سلام!"