در بستری از زمان، برایت می نویسم

می ترسم احساسم سنگ باشد!

می ترسم خودخواهیم آشکار شود!

پس آنها را زیر تمام حس های بودن پنهان می کنم...

...

جدی جدی بزر گ شدم!،

اما می دانم که خواهم مرد، زیرا که روزی کودک بودم!

خوشحالم می فهمی که چه می گویم!، چگونه؟ و چرا؟!

چند لحظه می گذرد...

من پر از نوشتن بودم اما...

اما یکباره همه چیز خط خطی می شوند!

به دنبال تو آمدم، زمانی که در را باز کردی و گفتی که من به دنیای تو و تصاویرت نفوذ کرده ام!

و اما اکنون در را بسته ای و من یکباره آنجا ماندم!!!،

گویی نیمی از من هنوز در سرما، بیرون در جا مانده!،

...

تو تصمیم به بازگشت گرفته ای!

و من مثل همیشه ی خودم در اعدادی ضرب می شوم که حاصلشان صفر است!

!!!

حس شک در من پیچیده و

و من آن را دوست دارم!

حرکت در من سکونت دارد و من ایستایم!

اما شک هایم به نماندن اصرار دارند...

تو نیز تصمیم به بازگشت داری!

نمی دانم کوله ام پشت در مانده یا با خود به داخل آورده ام!

از تو می خواهم اگر رفتی آن را هم با خودت ببری!،

زیرا که به تو ملحق خواهم شد در این کنکاش مداوم!...

...

اما هنوز شک دارم که اکنون خواهم آمد یا ماندن بهتر خواهد بود؟!؟!؟!