پاییز من ببین!

در رقص قطره های عـ اشـ قی

در اوجگاه افسون گری ها

غم های شرقیَ م را - برهنه وار - فریاد می کنم

تا که چَشمانم آینه ی ازلی حضور باشد!

که این وقار زیبای بی مرزت

مرا عـ اشـ ق تر می کند

و ذوب می شود، بطالت ابدی رفتن هایم

وقتی در خماری ابرهای آسمانت

- مستِ مست -

آرزوی پریدن را سَر می کشم!

پاییزکم!

بیا

بیا به نسیمی کوتاه

آبستن کن این ابرهای پوشالی را...

و بگذار

زیر باران مهربانی ها

سرم به سقف آسمان گیر کند

و خاک تنَ م استحاله دهد، زبونی ِ هذیان ها را!

آه بیا!

بگذار عـ اشـ قی کنم

بیا...

+ شرمنده از نبودنم

که عزادار مهربان مردیَ م که پاییز - ندیده کوچ کرد...

صد ح ی ف!

(باشید، بودنتان گرمم می کند)